Στους Κυνοπιάστες το ένα από τα 13 σπίτια στην Ελλάδα που θα ήθελες να μετακομίσεις ΤΩΡΑ!

Μας το είπαν αλλά δεν το πιστεύαμε… 
Ο λόγος για το ένα από "τα 13 σπίτια στην Ελλάδα που θα ήθελε κανείς να μετακομίσει τώρα", το οποίο, στα σχετικά δημοσιεύματα δημοφιλών site, αναφέρεται στους Κυνοπιάστες της Κέρκυρας, με το όνομα Plane House, ανάμεσα σε σπίτια της Φιλοθέης, της Πλάκας, της Μυκόνου κλπ.

Ως τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχουμε εντοπίσει το συγκεκριμένο σπίτι, καθώς, βρίσκεται (προφανώς) έξω από το χωριό, σε κάποια από τις πολλές κατάλληλες θέσεις των 4,5 τετραγωνικών χλμ. της έκτασης των ορίων της κοινότητας.

Στο δημοσίευμα αναφέρονται τα εξής:

‘Oταν οι Έλληνες αρχιτέκτονες έχουν έμπνευση. Σπίτια μοναδικά, σε πόλεις, νησιά, χωριά ακόμη και στην μέση του πουθενά

Τι γίνεται όταν η οικονομική δυνατότητα, συναντάει την αισθητική, την φαντασία και μοναδικά σημεία του ελληνικού τοπίου; Μικρά θαύματα αρχιτεκτονικής.

Στο WE του news247 ψάξαμε και συγκεντρώσαμε μερικά τέτοια, από όλη την Ελλάδα, και σας τα παρουσιάζουμε.

Ποιο είναι αλήθεια το αγαπημένο σας;

1.       Αλόνι, Αντίπαρος

2.      Φιλοθέη

3.       Σύρος

4.      Skolix Βόρεια Κέρκυρα (project)

5.      Σίφνος

6.      Αντίρριο

7.      Μύκονος

8.      Ψυχικό

9.      Θήβα

10.   Palco Factory (Οδός Πειραιώς), Αθήνα

11.     Plane House - Κυνόπιαστες, Κέρκυρα

12.    Πλάκα, Αθήνα

13.    Αίγινα

Πηγή: http://www.travelstyle.gr/portal/gr/destination_articles.php?dest_id=&id=33177

• Η πρώτη πληροφορία ήρθε από τον Σπύρο Ν. Πουλημένο (Βάκη) που ζει στο Βόλο. Αυτός υποστηρίζει ότι (μάλλον θα) είναι το σπίτι - βίλλα του Βγενόπουλου, που βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου, πριν τα Πικουλάτικα Κυνοπιαστών. Είναι όμως έτσι;

Καλά Χριστούγεννα και εις ΄Ετη Πολλά

Η γιορτή των Χριστουγέννων στην μικρή κοινωνία των Κυνοπιαστών, διατηρεί και σήμερα στοιχεία της γραφικότητας και της ζεστασιάς παλαιότερων εποχών. Ο οικισμός περιποιημένος και καθαρός με λιτό εορταστικό διάκοσμο (φωτο η πλατεία του χωριού). 
Τα παιδιά ανά ομάδες από το πρωί της παραμονής της μεγάλης γιορτής λένε από σπίτι σε σπίτι τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα, ενώ από το απόγευμα, τη σκυτάλη παίρνει η Φιλαρμονική Κυνοπιαστών, χωρισμένη σε δύο ή τρία τμήματα, στέλνοντας παντού το εορταστικό μήνυμα. Σε κάθε σπιτικό τα γλυκά και οι ξηροί καρποί έχουν όπως πάντα την τιμητική τους ενώ "πυρετώδεις" είναι οι προετοιμασίες για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, όχι σπάταλο όπως άλλοτε, αλλά γεμάτο χαρά και σε ζεστό οικογενειακό περιβάλλον.

Στην εκκλησία, ύμνοι, ευχές και κεράσματα

Η εκκλησία της Υ.Θ. Ελεούσας γεμίζει κόσμο στην πανηγυρική Θεία Λειτουργία της Γέννησης, με κυρίαρχο το τροπάριο "Η Γέννησίς σου Χριστέ, ο Θεός ημών, ανέτειλε το φως..." από τον χορό ψαλτών της Ενορίας.

Αμέσως μετά, η Παιδική Χορωδία της Ενορίας σε διεύθυνση Δήμητρας Καλογεροπούλου, αποδίδουν κάλαντα από διάφορες περιοχές της χώρας μας (φωτο πάνω και βίντεο κάτω), ενώ εφημέριος και επίτροποι κερνούν στο προαύλιο του ναού, όλο το εκκλησίασμα, το παραδοσιακό μαντολάτο και το λικέρ μαστίχας, εν μέσω ευχών μεταξύ συγγενών, συγχωριανών και φίλων, συσφίγγοντας ακόμη περισσότερο τους δεσμούς που συνδέουν τα μέλη της τοπικής κοινωνίας. 


Το στοιχείο αυτό, εκτός των άλλων, συμβάλλει και στην εκδήλωση αισθημάτων αγάπης και αλληλεγγύης που μεταφράζονται σε συγκεκριμένες πράξεις - διακριτικές έως αφανείς - προς όσους έχουν ανάγκη αυτή τη δύσκολη εποχή που διανύουμε.
Τον σκοπό αυτό εξυπηρετεί και ο Ερανος της Αγάπης που διενεργείται αυτές τις μέρες σε όλες τις ενορίες, με ευθύνη της Ιεράς Μητροπόλεως.

Στόχος να καλυφθούν επείγουσες ανάγκες συνανθρώπων μας και να περάσουμε, ει δυνατόν όλοι, Καλά Χριστούγεννα κι έτσι να γιορτάζουμε εις ΄Ετη Πολλά!

Γιορτή με κάλαντα και τραγούδια Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς

Την δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων (Σάββατο 26 Δεκ. 2015) τα δύο τμήματα της Παιδικής Χορωδίας της Ενορίας των Κυνοπιαστών συμμετείχαν σε εορταστική εκδήλωση στην κατάμεστη από κόσμο εκκλησία της Παναγίας.

Στην εκδήλωση που οργάνωσε η Πολιτιστική Επιτροπή της Ενορίας, απαγγέλθηκαν ποιήματα και διαβάστηκαν κείμενα με θέματα σχετικά με τις γιορτές, ενώ η Παιδική Χορωδία και το προπαιδικό τμήμα της, απέδωσαν μελωδικά, τραγούδια των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, από την Ελλάδα και διάφορες άλλες ευρωπαϊκές χώρες. 

Τη διεύθυνση της χορωδίας είχε η μαέστρος Δήμητρα Καλογεροπούλου, ενώ στο πιάνο συνόδευσε η Μαρία Υφαντή.

Χριστούγεννα 1858: Όταν ο Αγγλος πολιτικός Γλάδστων επισκέφτηκε τους Κυνοπιάστες και λίγο μετά, την Κορακιάνα

Το 1858, και ενώ φούντωνε η λαϊκή απαίτηση των κατοίκων των Ιόνιων νησιών για Ένωση με την Ελλάδα, στάλθηκε από τη βρετανική κυβέρνηση στα νησιά, ο ικανός πολιτικός και μετέπειτα πρωθυπουργός, Γουλιέλμος Γλάδστων (φωτο) για να διερευνήσει την πολιτική κατάσταση και να εισηγηθεί μεταρρυθμίσεις. Ωστόσο, το Ιόνιο κοινοβούλιο στην Κέρκυρα, δεν αποδέχθηκε τις προτάσεις του Γλάδστονα και επέμεινε στην ένωση με την ελευθερωμένη Ελλάδα.

Στο πλαίσιο των περιοδειών του στην Κέρκυρα, ο Γλάδστων επισκέφτηκε ανήμερα των Χριστουγέννων του 1858, τους Κυνοπιάστες, ενώ το ίδιο έκανε και σε πολλά άλλα μεγάλα χωριά του νησιού, ανάμεσα στα οποία και η Κορακιάνα.

Το γεγονός κατεγράφη στον τοπικό τύπο της εποχής εκείνης κατά τον τρόπο που έφταναν οι πληροφορίες για κάθε ενδιαφέρουσα είδηση.

Έτσι, η επίσκεψη του Γλάδστονα στους Κυνοπιάστες, αρχικά δημοσιεύτηκε με πληροφορίες και σχόλια που αποδείχτηκε στη συνέχεια ότι δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα. Κάτι αντίστοιχο συνέβη και με την Κορακιάνα.

Ο φιλίστορας πρώην Δήμαρχος Κερκυραίων Γιάννης Κούρκουλος, στο πλαίσιο σχετικής έρευνας, βρήκε για το ενδιαφέρον αυτό θέμα, δημοσιεύματα στην εφημερίδα ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ, των αρχών του 1859, πέντε χρόνια πριν την Ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα, όπως αυτά παρουσιάστηκαν τον Μάρτιο του 1971, δηλαδή, 112 χρόνια μετά, στην εφημερίδα ΚΕΡΚΥΡΑΪΚΑ ΝΕΑ, από τον Κυνοπιαστινό εκδότη – δημοσιογράφο και ιστορικό Κώστα Δαφνή.

Μας έστειλε λοιπόν τα δημοσιεύματα, περιγράφοντας εισαγωγικά την αρχική μορφή της είδησης, όπου Κυνοπιαστινοί εφέροντο να έχουν δηλώσει στον Γλάδστονα, ότι ανάμεσα στην ΄Ενωση (με την Ελλάδα) και την Μεταρρύθμιση (με διατήρηση της Βρετανικής «προστασίας» και κάποια στιγμή, την Ένωση), προτιμούν το δεύτερο, με συνέπεια να ικανοποιηθεί ο απεσταλμένος της Αγγλικής Κυβέρνησης, αλλά και να προκληθούν ιδιαίτερα αρνητικά σχόλια από την Ενωτική εφημερίδα ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ.

Την στρεβλή όμως απόδοση της είδησης, διέψευσαν άμεσα ιθύνοντες του χωριού, που με ενυπόγραφη επιστολή τους, δίνουν μια εντελώς διαφορετική διάσταση στην επίσκεψη του Γλάδστονα στους Κυνοπιάστες, με άκρως ενδιαφέρουσες παραμέτρους και περιγραφικές λεπτομέρειες.

Η επιστολή των Κυνοπιαστινών

Κυνοπιάστες, τη 21η Ιανουαρίου 1859.

Υπό των υποφαινομένων κατοίκων του χω­ρίου Κυνοπιάστες, παρακαλείσθε να καταχώρισητε εις το φύλλον σας τα ακόλουθα:

Δια του παραρτήματος ύπ’ άριθ. 46 της εφημερίδος, τινές εις ημάς άγνωστοι, επρόσβαλαν και ημάς και τον κ. Γλάδστωνα, ότι ερχόμενος εις το χωρίον μας του επαρρησιάσθησαν πολλοί των κατοίκων και ότι ο κ. Γλάδστων μας ηρώτησεν τί θέλομεν, μεταρρύθμισιν ή ένωσιν; και ότι ημείς τω απηντήσαμεν μεταρρύθμισιν και εις την απόκρισιν ταύτην ευχαριστήθη τα μέγιστα και ότι ο υπασπιστής του έγραψεν εις Κυνοπιάστες (και όχι Κυνοπιάστρες) θέλουν μεταρρύθμισιν και ότι έδωκεν εις δια­φόρους από ολίγα χρήματα και ανεχώρησε, και άλλα όπου αν δώσωμε την απάντησιν αμαυρόνωμεν τον εαυτόν μας.

Ούτε μία αλήθεια εγγράφθη περί του αντικειμένου και ημείς στοχαζόμεθα τα αυτά άτομα ως ανόητα, κηρύττοντα ουχί ως φυσικά τέκνα των Ελλήνων, αλλά ως αφύσικα και συκοφάντας.

Η δε αλήθεια έχει ούτω:

Την ημέραν των Χριστουγέννων, τας τέσσαρας ώρας μ.μ. εξερχόμενοι πολλοί εκ του ιερού μετά τον εσπερινόν, έφθασε με την άμαξαν και ο κ. Γλάδστων εις την πλατείαν της πρωτευούσης της ιδίας Εκκλησί­ας, και ευθύς εισήλθεν εντός της Εκκλησίας, με την συνοδίαν του και θεωρήσας με περιέργειαν εφιλοδώρησε τον εφημέριον και τον υπηρέτην.

Ημείς, χάριν περιεργείας, ερωτήσαμεν τον αμαξηλάτη, τις είναι; και είπεν, ο κ. Γλάδστων...

Ευθύς όλοι όσοι παρευρέθησαν παρόντες (διότι οι κάτοικοι του χωρίου αριθμούν έως οκτακόσιοι και ουχί τριάκοντα), τω επεδώσαμεν τον πρεπούμενον χαιρετισμόν και τον συνωδεύσαμεν μέχρι των οσπητίων της κληρονομίας κ. Βιλέτα*, όπου θεωρήσας την θέσιν, πολύ ευχαριστήθη.

Ακολούθως, πάλιν ήλθαμεν εις την Εκκλησί­αν, όπου είχαν διάφορα γλυκά, (κατά την συνήθειαν της ημέρας), εκ των οποίων έλαβεν ο κ. Γλάδστων και έδωκε πολλών παιδιών εκεί ευρεθέντων, επλήρωσε και κατόπιν αμοιβαίων χαιρετισμών ανεχώρησε...

΄Οχι μόνον όπου ούτε ωμιλήσαμεν δι’ όλου διά ένωσιν ή μεταρρύθμισιν! άλλα ούτε το είχομεν κατά νουν!

Εκ του άλλου ημείς είμεθα απόγονοι των Ελλήνων και το επιθυμούμεν πολύ περισσότερον από κάποιους όπου πλαστά λέγουν, θέλουν την ένωσιν...

Πλην κατά το παρόν, ο άνθρωπος πρέπει να συμμορφώνεται με τον ορθόν λόγον καί όχι με λόγους ατάκτους και ο­πού δεν έχουν ισχύν.

» Τέλος ημείς εφέρθημεν εις τον κ. Γλάδστωνα με εξευμενισμόν, τον ευχαριστούμεν δια τον εδώ ερχομόν του και θέλει τω αποδώσωμεν προσωπικώς εν τω δωματίω, όπου κατοικεί, τας ευχαριστήσεις μας καθ’ ο εντιμοτάτω υποκειμένω.

Ταύτα και υποσημειούμεθα

I. π. Γεωργίου Χριστόδουλος

I. Έμμανουήλ Πουλημένος

Τη δημοσίευση της επιστολής η εφημερίς συνώδευσε με την εξής υποσημείωση:

«Συγχαιρόμεθα τους κυρίους τούτους και το χωρίον Κυνοπιάστες και επειδή ημείς δεν έχομεν σκοπόν ουδένα να προσβάλλωμεν, δημοσιεύομεν ευχαρίστως την δήλωσιν των κυρίων τούτων».

                                         Και ο Κορακιανίτης Σταυράκης Μεταλληνός

Στο φύλλο 51 της 13ης Φεβρ. 1859 βλέπουμε να δημοσιεύεται επιστολή του «εκ Κορακιάνας συνδρομητού» Σταυράκη Μεταλληνού του Σπυρίδωνος, στην όποια ο επιστολογράφος εξιστορεί με λεπτομέρειες τα της συναντήσεώς του με τον Γλάδστωνα, όταν επεσκέφθη το χωριό του και τα όσα ελέχθησαν μεταξύ των. Ο Σταυράκης Μεταλληνός διερμή­νευσε με παρρησία στον ΄Αγγλο απεσταλμένο τα παράπονα των κατοίκων εναντίον της Προστασίας, για να επαναλάβη στο τέλος ότι αίτημα των κατοίκων ήταν η ΄Ενωσις με την Ελλάδα.

«Ημείς, είπεν ο Μεταλληνός, είμεθα ΄Ελληνες και Χριστιανοί Όρθόδοξοι, τουτέστιν έχομεν κοινά με τους δούλους και ελευθέρους αδελφούς μας κατά την καταγωγήν και την γλώσσαν και την θρησκείαν, και ως εκ τούτου έπιθυμούμεν να ενωθώμεν με το ΄Εθνος μας. Το εθνικόν τούτο αίσθημά μας καμμία δύναμις δεν δύναται να το εκριζώση εκ της καρδίας μας».

Και, έκλεισε την επιστολήν του ο Σταυράκης Μεταλληνός:       

«Ταύτα είναι, κ. Συντάκτα, τα διατρέξαντα εν Κορακιάνα, τα όποια και σας παρακαλώ να δημοσιεύ­σετε όσον τάχιστα όπως καταψευσθή πας ος τα εναντίον διατεινόμενος και σπερμολογών».

Από όλα αυτά, τί συνάγεται; Τό απλό συμπέρασμα ότι η ύλη της ιστορίας δεν προσφέρεται πάντοτε καθαρή και αποτοξινωμένη από τα πάθη και τις προσωπικές συχνά αντιθέσεις της στιγμής. Και ότι χρειάζεται μεγάλη προσπά­θεια στον ιστορικό για να ξεκαθαρίση το ιστορικώς αληθινό από τα επιστρώματα, που το έχουν αλλοιώσει.

Κ. Δαφνής


* Τα οσπήτια της κληρονομίας Βιλέτα είναι η γνωστή Λότζα, άλλοτε αρχοντικό της οικογένειας Αλταβίλλα - Χαλικιόπουλου, όπου το 1863 φιλογενήθηκε ο Αγγλος περιηγητής και ζωγράφος Εντουαρντ Ληρ.

Ενδιαφέρουσα ομιλία του, Κυνοπιαστινού στην καταγωγή, Αρχιτέκτονα – αρχαιολόγου Ανδρέα Μαζαράκη, στην Αναγνωστική

Η Διοικητική Επιτροπή της Αναγνωστικής Εταιρίας Κερκύρας ανήγγειλε την ομιλία και παρουσίαση του βιβλίου του Αρχιτέκτονα - Αρχαιολόγου, τέως προϊσταμένου τεχνικής υποστήριξης Νομισματικού Μουσείου Αθηνών κ. Ανδρέα Μαζαράκη με θέμα: «Nιcolò Rugina da Corfu ca. 1517-1587».

Η ομιλία θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα εκδηλώσεων της Εταιρίας στις 18 Δεκεμβρίου 2015, ημέρα Παρασκευή και ώρα 20:00.

Δύο λόγια για την ομιλία

Ο χρυσοχόος Nicolò Rugina da Corfu υπήρξε μια ενδιαφέρουσα προσωπικότητα που γεννήθηκε περίπου το 1517 και απεβίωσε μετά το 1587. Το 1542 βρισκόταν στην Ρώμη και μετά την επιστροφή του στην Κέρκυρα ασχολήθηκε με την τέχνη του. Το 1556 εξελέγη μέλος του Συμβουλίου των 150 της πόλης της Κέρκυρας, αξίωμα που διατήρησε μέχρι το 1574. Έχουν διασωθεί τέσσερις δίσκοι που κατασκεύασε ο ίδιος με πέντε απεικονίσεις. Ήταν πρωτοπόρος στη δουλειά του και θεματολογικά ασχολήθηκε με την Κέρκυρα, την αρχαία μυθολογία και τον Μέγα Αλέξανδρο. 

Βιογραφικό Σημείωμα του ομιλητή

Ο Ανδρέας Μαζαράκης, είναι Διπλωματούχος της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Πανεπιστημίου INNSBRUCK της Αυστρίας, με Ειδικότητα (master) στη “ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΜΝΗΜΕΙΩΝ & ΣΥΝΟΛΩΝ” και Διπλωματούχος της Αρχαιολογικής Σχολής του ίδιου Πανεπιστημίου. Έχει υλοποιήσει δεκάδες αρχιτεκτονικές μελέτες και έργα ιδιωτικού και δημόσιου χαρακτήρα, στην Αθήνα και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας.

Υπήρξε συνεργάτης στην “ΑΘΗΝΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ” και εργάστηκε στο Υπουργείο Πολιτισμού, στη Δ/νση Αναστήλωσης Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων, για είκοσι χρόνια. Το τελευταίο διάστημα, από το 2006 έως το 2011, εργάστηκε στο Νομισματικό Μουσείο, ως Προϊστάμενος Τεχνικής Υποστήριξης.

Μεταξύ πολλών άλλων, έχει εκπονήσει τη μελέτη-επίβλεψη του Μουσείου της Αντιβουνιώτισσας στην Κέρκυρα, την επίβλεψη της αποκατάστασης της Εκκλησίας των Αγίων Πατέρων, εισηγήσεις Μελετών Κτηρίων του Ιονίου Πανεπιστημίου (Αγγλικό Νοσοκομείο, Αναρρωτήριο και Στρατώνες στο Παλαιό Φρούριο της Κέρκυρας) στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, μελέτη Ιερού Ναού Αγίου Βλάση στις Καμάρες της Κέρκυρας και επίβλεψη του μνημείου Maitland στην Κέρκυρα.

Είναι ιδρυτικό μέλος και Αντιπρόεδρος της ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΜΕΛΕΤΩΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ, υπήρξε Συντονιστής στην Έκθεση “COLUMBUS 92” στην Γένουα της Ιταλίας με συμμετοχή του Υπουργείου Αιγαίου και του Υπουργείου Εξωτερικών, ενώ είναι Μέλος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Ελλάδος, της Ελληνικής Νομισματικής Εταιρείας (Γενικός Γραμματέας), της Πανελληνίου Νομισματικής Ένωσης, της Società Liguria di Storia Patria, της Κερκυραϊκής Εταιρείας Φίλων της Μουσικής και Επίτιμο Μέλος του Συλλόγου “ΚΟΡΚΥΡΑ”. Επίσης, επίτιμο Μέλος της Νομισματικής Εταιρείας Λιγουρίας «CORRADO ASTENGO» και μέλος της Αναγνωστικής Εταιρίας, στην οποία μάλιστα έχει δωρίσει σημαντικό μέρος του Αρχείου του που αφορά την Κέρκυρα.

Έχει έως τώρα πραγματοποιήσει 55 επιστημονικές ανακοινώσεις και έχει επιμεληθεί 13 εκδόσεις.

Ο Ανδρέας Μαζαράκης είναι κερκυραϊκής καταγωγής (από τους Κυνοπιάστες, γιος του Διονύση Μαζαράκη) και διατηρεί στενούς δεσμούς με το νησί μας.

Ανακαινισμένη εορτάζει φέτος η εκκλησία του Αγίου Νικολάου των Κυνοπιαστών

Ολοκληρώθηκε το μεγαλύτερο μέρος των εργασιών επέκτασης (καθ’ ύψος και κατά πλάτος) και ανακαίνισης της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου των Κυνοπιαστών και η μνήμη του Αγίου, παραμονή και ανήμερα της γιορτής του, Σαββατοκύριακο 5 και 6 Δεκεμβρίου 2015, γιορτάζεται εκεί, φέτος, πανηγυρικά και με κάθε επισημότητα.
Οι εσωτερικές σκαλωσιές έχουν ήδη απομακρυνθεί, η τοποθέτηση των εικόνων στο τέμπλο ολοκληρώθηκε, ενώ έχουν αγιογραφηθεί η ουρανία της εκκλησίας και η κόγχη του ιερού.

Την αγιογράφηση της εκκλησίας έφερε σε πέρας με εντυπωσιακά αποτελέσματα, ο νεαρός ντόπιος ταλαντούχος, άξιος κάθε επαίνου, αγιογράφος Δημήτρης Τσολάκης.

Όλες οι εργασίες στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου έγιναν με το συνεχές ενδιαφέρον του εφημερίου π. Χρυσόστομου Κουτσούρη και των συνεργατών του στο Εκκλησιαστικό Συμβούλιο, με την οικονομική συνεισφορά – μικρότερη ή μεγαλύτερη – πολλών Κυνοπιαστινών.

Σημειώνεται ότι στο μαρμάρινο τέμπλο επανατοποθετήθηκαν οι παλαιές (του 1775) δεσποτικές εικόνες του Χριστού (φωτο κάτω δεξιά) και της Παναγίας.

Από δω και μπρος, μετά την ολοκλήρωση των εργασιών στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου, η Ενορία θα ρίξει το βάρος στην αποκατάσταση της εκκλησίας της Παναγίας, που οι ανάγκες της είναι μεγάλες, δήλωσε ο εφημέριος π. Χρυσόστομος.
Εκφράζουμε στο σημείο αυτό, την ελπίδα να ενεργοποιηθούν τα παλιά σχέδια της Ενορίας, που προβλέπουν και την απομάκρυνση των παραπηγμάτων από την πίσω πλευρά της. Παραπήγματα που συνιστούν βάναυση κακοποίηση του μνημείου της Εκκλησίας, αλλά και του χωριού συνολικά, καθώς βρίσκονται στο κέντρο του παραδοσιακού οικισμού των Κυνοπιαστών και πρόκειται για προχειροκατασκευές άλλων εποχών, με τσιμεντόλιθους, αλουμινένια και πλαστικά πορτοπαράθυρα και στέγη με φύλλα του καρκινογόνου και απαγορευμένου πλέον, αμιάντου (ελενίτ).

Η ιστορία της εκκλησίας

Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου των Κυνοπιαστών, όπως μαρτυρούν τα στοιχεία των Γενικών Αρχείων Κέρκυρας, υπάρχει τουλάχιστον από τον 15ο αιώνα, ενώ σε σχετικό βιβλίο του ερευνητή και συγγραφέα, Σπύρου Χρ. Καρύδη, για το 16ο αιώνα δεν υπάρχουν πληροφορίες που να φωτίζουν την ιστορία της.

Σε εκκλησιαστικό κατάστιχο του 1635, η εκκλησία αυτή του Αγίου Νικολάου αναφέρεται ως ιδιόκτητη αλλά με ενοριακή χρήση, στα 1753 ως ιδιόκτητη ενώ, στα 1820, καταγράφεται ως συναδελφικός ενοριακός ναός. Στα 1851 επαναλαμβάνεται ο χαρακτηρισμός της ως συναδελφικού ναού με 38 μέλη.

Στα 1753, ο Μέγας Πρωτόπαπας της Κέρκυρας Σπυρίδων Βούλγαρης, με εντολή της Ενετικής Διοίκησης, διενεργεί απογραφή των εκκλησιών της Κέρκυρας και καταγράφει την εκκλησία της Υ.Θ του Αγίου Νικολάου περιγράφοντάς την  ως εξής:

« Ο Αγιος Νικόλαος γιους (κληρονομιά) του παπα Σπύρου Βλασσόπουλου. ΄Εχει μόνον το ταμπερνάκουλον, ποτήριον δισκάριον αστερίσκον στάγγινα, λαβίδα ασημένια, λόγχη ασιμένια, αντιμίνσιον, λειτουργία, εμπόλιαις δύο, τρία καντίλια μπρούτζινα και θυμιατόν μπρούτζινο, δίσκον ξύλινον. Μία μούδα ιερά μεταξωτά με στιχάρι πάνινο. Δεν έχει καντιλιέρηδες, ούτε βιβλία ούτε το κατασάρκη».

Με το όποιο καθεστώς στην ιδιοκτησία και τη λειτουργία της, η εκκλησία αυτή είναι συνδεδεμένη με τις οικογένειες Δαφνή και Αρκούδη των Κυνοπιαστών, καθώς στον περίβολό της υπήρχε κοιμητήριο και γινόταν εκεί ο ενταφιασμός τους, οι δε οικογένειες αυτές κατά τον 18ο και 19ο και 20ο αιώνα, δεν συμμετέχουν στα της διοίκησης των άλλων εκκλησιών του χωριού. Κατά την περίοδο 1926 –27, οι κοινοτικές και εκκλησιαστικές αρχές του χωριού αποφασίζουν την κατάργηση των κοιμητηρίων, τόσο της κεντρικής ενοριακής εκκλησίας της Υ.Θ. Ελεούσας, όσο και του συναδελφικού ναού του Αγίου Ιωάννη και την μετακομιδή των λειψάνων σε έκταση προς τα βόρεια - βορειοδυτικά του ναού του Αγίου Νικολάου, εκεί δηλαδή που βρίσκεται σήμερα το ενιαίο κοιμητήριο των Κυνοπιαστών.

Το πρώτο τμήμα του ωστόσο, στο αριστερό της εισόδου, παραμένει για την αποκλειστική χρήση των οικογενειών Δαφνή και Αρκούδη.

Η πλήρης ανακομιδή των λειψάνων γίνεται στα 1932 και τοποθετούνται σε κενοτάφιο καλυμμένο με πέτρινη πλάκα στην οποία είναι χαραγμένη και η σχετική επιγραφή.

Η επέκταση της εκκλησίας

Εβδομήντα χρόνια μετά, η ενιαία από τις αρχές του 20ου αιώνα, Ενορία του Χωριού, αποφασίζει την επέκταση του ναού του Αγ. Νικολάου κατά πλάτος και καθ’ ύψος.

Κατά την εκσκαφή των θεμελίων της επέκτασης αποκαλύπτεται σειρά παλαιών κεραμοσκεπών τάφων, την ύπαρξη των οποίων αγνοούσαν ακόμη και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία κάτοικοι του χωριού. Κλήθηκαν ειδικοί της Εφορείας Αρχαιοτήτων που αποφάνθηκαν ότι πρόκειται για τάφους της περιόδου της Ενετοκρατίας (1386 – 1797) χωρίς ιδιαίτερο αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Τα έργα επέκτασης του ναού εκτελούνται και οι τάφοι καλύπτονται. Από την παλιά εκκλησία του Αγίου Νικολάου διατηρούνται πλέον μεγάλα τμήματα της πέτρινης τοιχοποιίας, η κόγχη του Ιερού, μερικές εικόνες, ο πέτρινος διάκοσμος της κεντρικής εισόδου, το πανέμορφο πέτρινο καμπαναριό και οι δύο κολώνες με τα σκαλιστά κιονόκρανά τους στην είσοδο του κοιμητηρίου.

Η εκκλησία γιορτάζει στην μνήμη του Αγίου Νικολάου στις 6 Δεκεμβρίου και την παραμονή, στον εσπερινό, διαβάζεται το συναξάρι του Αγίου. Οι πιστοί στις παραδόσεις συγχωριανοί, φτιάχνουν και μοιράζουν "σπερνά" ενώ και οι τηγανίτες* έχουν την τιμητική τους.

Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, είναι συνδεδεμένη στη συνείδηση των κατοίκων του χωριού με την τελευταία τους κατοικία. 
Για την περίπτωση που κάποιον τον καταβάλλουν τα βάσανα της ζωής, επινοήθηκε ο, γνωστός στο χωριό, στίχος:

«΄Αγιε Νικόλα γείτονα, να μ' έπαιρνες να γλύτωνα».

*  Οι τηγανίτες είναι η παλιά τοπική κερκυραϊκή ονομασία, με την αρχαιοελληνική της ρίζα (τηγανίτης άρτος) αυτών που, στην άλλη Ελλάδα, είναι πιο γνωστές με την τουρκικής προελεύσεως λέξη "λουκουμάδες" από την τουρκική λέξη lokma<αραβ. luqma. 
Επειδή στην Κέρκυρα, ευτυχώς, δεν είχαμε τουρκοκρατία, η χρήση του όρου στην τοπική - ελληνική του εκδοχή, όπως την κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας, πρέπει να είναι αυτονόητη για όλους.  
- Τηγανίτες λοιπόν και ΟΧΙ λουκουμάδες!

Το 20ό βιβλίο του Κυνοπιαστινού συγγραφέα Φίλιππου Φιλίππου, παρουσιάστηκε στη Δημόσια Βιβλιοθήκη Κέρκυρας

Το τελευταίο βιβλίο του Κερκυραίου (από τους Κυνοπιάστες) διηγηματογράφου Φίλιππου Φιλίππου, από τα 20 που έχει έως τώρα συγγράψει και κυκλοφορήσει, παρουσιάστηκε τη Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2015, στη Δημόσια Βιβλιοθήκη Κέρκυρας, σε συνεργασία με το βιβλιοπωλείο ΠΛΟΥΣ.

Πρόκειται για το παιδικό βιβλίο «Οι περιπέτειες της Ελεάννας στη θάλασσα» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη, με εικονογράφηση Μυρτώς Δεληβοριά και για την παρουσίαση συνέπραξαν η Μαρία Καμονάχου, η Κατίνα Βλάχου και η Αλίκη Κατσαρού, ενώ αποσπάσματα από το βιβλίο διάβασε με εντυπωσιακή εκφραστικότητα η μικρή μαθήτρια Γκρέτα Δενδρινού (φωτο).

Το προηγούμενο βιβλίου του Φίλιππου Φιλίππου είναι το μυθιστόρημα με τον τίτλο «Η γυναίκα ως έργο τέχνης» και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Κλειδάριθμος».

Δυό λόγια για το βιβλίο

Η Ελεάννα είναι τεσσάρων χρονών. Ζει με τη μαμά της και τον μπαμπά της σ' ένα κόκκινο καράβι που το λένε "Οδυσσέα" και ταξιδεύει στον Ινδικό ωκεανό, στον Ειρηνικό και στον Ατλαντικό. Καπετάνιος του καραβιού είναι ο μπαμπάς της. Ο ασυρματιστής, που γράφει ποιήματα, είναι φίλος της. Φίλος της είναι και ο μάγειρας, που κάνει νόστιμα φαγητά και γλυκά, αυτός που μιλάει για τις περιπέτειές της. Φίλοι της είναι και μερικοί άνθρωποι από την Αραβία και την Ινδία, που είναι ναύτες. Φίλοι της είναι και τα ζώα που ζουν στο καράβι. Μια γάτα, ένας σκύλος, ένας παπαγάλος, μια μαϊμού, μια γαλοπούλα.
Όταν ο "Οδυσσέας" βουλιάζει, όλοι μετακομίζουν σε ένα άλλο καράβι, που είναι πράσινο και λέγεται "Αλέξανδρος". Εκεί, η Ελεάννα γνωρίζει κι άλλους ανθρώπους, από την Κίνα, το Μεξικό και την Αφρική, καθώς και άλλα ζώα: μια χελώνα, ένα κροκοδειλάκι, ένα φίδι, μια καινούρια μαϊμού με κεφάλι γάτας. Η Ελεάννα παίζει βιολί, οδηγεί ποδήλατο, κολυμπάει και νομίζει πως όλοι οι άνθρωποι ζουν σε καράβια, όπως η ίδια και οι φίλοι της. Ώσπου το καράβι φτάνει στην Αφρική...

Ποιος είναι ο Φίλιππος Φιλίππου
.

Ο Φίλιππος Φιλίππου (παρ. Γκίθε) γεννήθηκε στους Κυνοπιάστες της Κέρκυρας, τον Δεκέμβριο του 1948. 
Από το 1968 ως το 1982, με μικρά ή μεγάλα διαλείμματα, ταξίδεψε ως μηχανικός σε φορτηγά καράβια. 
Το πρώτο του βιβλίο, "Οι Κνίτες, τέκνα της ανάγκης ή ώριμα τέκνα της οργής;" εκδόθηκε το 1983. Ακολούθησαν οι μικρές βιογραφίες "Ιδανικοί αυτόχειρες ή ζήτω ο θάνατος" (1984), το αφήγημα "Οι εραστές της θάλασσας ή Το βιβλίο του άγνωστου ναύτη" (1986), τα αστυνομικά μυθιστορήματα "Κύκλος θανάτου" (1987 και 2007), "Το χαμόγελο της Τζοκόντας" (1988) και "Το μαύρο γεράκι" (1996), η μελέτη "Ο πολιτικός Νίκος Καββαδίας" (1996), το επίσης αστυνομικό "Αντίο, Θεσσαλονίκη" (1999), το αφήγημα "Ομόνοια" 2000. "Ταξίδι στον ομφαλό της Αθήνας" (2000), το μυθιστόρημα "Οι τελευταίες ημέρες του Κωνσταντίνου Καβάφη" (2003), το μυθιστόρημα "Νέα Υόρκη, καλοκαίρι και μοναξιά" (2005), τη βιογραφία "Κωσταντίνος Θεοτόκης, σκλάβος του πάθους" (2006) και τα μυθιστορήματα "Ο θάνατος του Ζορμπά" (2007) και "Ο άντρας που αγαπούσαν οι γυναίκες" (2009), "Ο οργισμένος έφηβος" (2010), "Ο ερωτευμένος Ελύτης" (2011), "Ζωή και θάνατος του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου", (2012).
 Έχει συνεργαστεί με ποικίλα έντυπα, περιοδικά και εφημερίδες. Στις εφημερίδες "Αυγή" και "Εποχή" και στο περιοδικό "Αντί" έγραφε κείμενα για τον πολιτισμό και τη λογοτεχνία. 
Τα τελευταία χρόνια δημοσιεύει στην εφημερίδα "Το Βήμα" κριτικές και παρουσιάσεις αστυνομικών βιβλίων. 
Ζει στην Αθήνα, αλλά είναι τακτικός επισκέπτης της γενέτειρας.

...