Εντατικές προετοιμασίες για τη γιορτή του 15Αύγουστου

H εκκλησία της Παναγίας και η πλατεία του χωριού (12.08.15), χωρίς καλώδια και σύγχρονες κατασκευές που προσβάλλουν τον οικισμό

Με εντατικούς ρυθμούς προχωρούν οι εργασίες προετοιμασίας της εκκλησίας της Παναγίας των Κυνοπιαστών, ενόψει της κορυφαίας γιορτής της Κοίμησης της Θεοτόκου το 15Αύγουστο.

Συνεργεία εθελοντών ενοριτών με επικεφαλής τον ίδιο τον εφημέριο π. Χρυσόστομο Κουτσούρη, εργάζονται καθημερινά επί ώρες για να αποκτήσει η εκκλησία εσωτερικά και εξωτερικά την όψη που επιβάλλεται, καθαρίζοντας επιφάνειες, διακοσμώντας το τέμπλο της και άλλα κεντρικά της σημεία, νοικοκυρεύοντας τους χώρους της αυλής της στα βόρεια, νότια και δυτικά της. Δεν συμβαίνει το ίδιο - παραμένοντας περίπου ως έχει - με την ανατολική της πλευρά που βλέπει στο χώρο του πάρκινγκ και του πανηγυριού, καθώς η όποια επέμβαση εκεί πρέπει να είναι ριζικού χαρακτήρα, κάτι που απαιτεί κόστη μάλλον αδύνατο, υπό τις παρούσες συνθήκες, να αναληφθούν.

Παράλληλα, συνεχίζονται οι προετοιμασίες για τη διοργάνωση του μεγάλου πανηγυριού, που είναι μια σύνθετη και υψηλών απαιτήσεων διαδικασία.

Κατά τα λοιπά, το τελετουργικό της εκκλησίας θα ακολουθήσει το καθιερωμένο από πολλών ετών πρόγραμμα (Εσπερινός, Θεία Λειτουργία το πρωί της γιορτής και Επιτάφιος της Θεοτόκου, στις 7.30 το απόγευμα).

Την περιφορά του Επιταφίου της Θεοτόκου, θα πλαισιώσουν όπως κάθε χρόνο, η Φιλαρμονική Κυνοπιαστών και η τετράφωνη Εκκλησιαστική Χορωδία της Ενορίας.

Τρεις εξαιρετικές εμφανίσεις της Φιλαρμονικής Κυνοπιαστών, σε ένα αυγουστιάτικο τετραήμερο!

Φωτο: Βασ. Μήττας

Πενήντα - παρά ένα – χρόνια από την ίδρυσή της, το 1966, η Φιλαρμοννική Κυνοπιαστών κατορθώνει, παρά τις δυσκολίες της εποχής, να ανταποκρίνεται κατά τον καλύτερο τρόπο και στις θερινές της υποχρεώσεις, απέναντι στο χωριό που τη δημιούργησε και την στηρίζει, αλλά και απέναντι στο νησί, του οποίου αποτελεί πλέον αναπόσπαστο στοιχείο της μουσικής του πραγματικότητας.

Έτσι, μέσα στο 4ήμερο από τις 8 έως τις 11 Αυγούστου 2015, το μουσικό της σώμα είχε τρεις πολύ σημαντικές εμφανίσεις για τις οποίες κοπίασαν οι μουσικοί της, ο αρχιμουσικός Σπ. Νίκας και οι δάσκαλοί της, αλλά και η διοίκησή της.

Συγκεκριμένα, το Σάββατο 8 Αυγούστου, η Φιλαρμονική Κυνοπιαστών έδωσε για μια ακόμη χρονιά, την καθιερωμένη συναυλία της στο πάλκο της Άνω Πλατείας, στην πόλη της Κέρκυρας. Το ελαφρύ και ευχάριστο πρόγραμμα της συναυλίας και η άψογη απόδοση των μουσικών, χειροκροτήθηκαν θερμά από το κοινό που την παρακολούθησε και την απόλαυσε.

Την επομένη, Κυριακή 9 Αυγούστου, η συναυλία αυτή με το ίδιο πρόγραμμα, επαναλήφθηκε στο προαύλιο της εκκλησίας της Υ.Θ. Ελεούσας των Κυνοπιαστών, όπου πλήθος κατοίκων και επισκεπτών του χωριού, χάρηκαν την όμορφη μελωδική βραδιά

Φωτο: Σπύρος Ν. Ανυφαντής

Φωτο: Βασ. Μήττας

Την μεθεπομένη, Τρίτη 11 Αυγούστου, το μουσικό σώμα της Φιλαρμονικής Κυνοπιαστών συμμετείχε, όπως κάθε χρόνο, στην μεγάλη λιτανεία του Ιερού Σκηνώματος του Αγίου Σπυρίδωνος, στο πλαίσιο του εορτασμού των 299 χρόνων από την λύση της πολιορκίας που έκαναν οι Οθωμανοί Τούρκοι στην πόλη μας το 1716 και την λύτρωση του νησιού μας, για δεύτερη φορά, από τον Οθωμανικό ζυγό, καθώς το είχαν, ανεπιτυχώς και τότε, ξαναεπιχειρήσει το 1537.

Η συνολική εικόνα της Φιλαρμονικής μας – της μίας από τις δέκα φιλαρμονικές που συμμετείχαν στην λιτανεία – ήταν άψογη και ως προς την εμφάνισή της αλλά και ως προς την απόδοσή της, γεμίζοντας περηφάνεια, τόσο τον αρχιμουσικό και τους μουσικούς της, όσο και τη διοίκηση και τα πολυάριθμα μέλη και φίλους της που την στηρίζουν.

Και του χρόνου, στα 50χρονα, με υγεία! 

Φωτο: Σπύρος Ν. Ανυφαντής

Νέα - από δωρεά - πλαϊνή πόρτα στην εκκλησία της Υ.Θ. Ελεούσας

Μετά την πρόσφατη αντικατάσταση των τεσσάρων παραθύρων της μπροστινής όψης (δυτικής) της εκκλησίας της Υ.Θ. Ελεούσας των Κυνοπιαστών, αντικαταστάθηκε την 1^η Αυγούστου 2015 και η φθαρμένη από το χρόνο (110 και πλέον χρονών) πλαϊνή (βόρεια) πόρτα της.

Η νέα αυτή κατασκευή είναι δωρεά του Κυνοπιαστινού τεχνίτη ξύλου Βασίλη Ντολίτσα, στην εκκλησία της Παναγίας, συνεχίζοντας με την αξιέπαινη πράξη του, μια παράδοση αιώνων που χαρακτηρίζει τους κατοίκους του χωριού, στη σχέση τους με την εκκλησία και όχι μόνο.

Ο ίδιος ο Βασίλης Ντολίτσας σε δήλωσή του στην "Ε.Κ." αναφέρει για την προσφορά του:

«Η πόρτα είναι δωρεά στη μνήμη του πολυαγαπημένου μου παππού Σπύρου Πουλημένου του Ευγενίου. Η πόρτα αυτή της πλαϊνής βόρειας πύλης είναι πανομοιότυπη της παλιάς. Οι κορνίζες της είναι  επίσης πανομοιότυπες των παλιών, με εργαλεία που χρησιμοποιούσε και ο αείμνηστος παππούς μου, πριν από 70 χρόνια.

Τα παλιά σκαλίσματα  της πόρτας αφαιρέθηκαν ένα - ένα προσεκτικά και αριθμήθηκαν, αλλά δεν δέχονταν επιδιόρθωση, λόγω εκτεταμένης διάβρωσης και καταστροφής από σαράκι. Έτσι, έγινε πλήρης αντικατάσταση των παλιών με νέα, από ξύλο ιρόκο. Η κατασκευή τους έγινε από τον εξαιρετικό τεχνίτη - σκαλιστή Σπύρο Μεσημέρη (από τους Καλαφατιώνες), καθώς έχει την εμπειρία από την ολική κατασκευή (προ τριετίας) των σκαλισμάτων και της κεντρικής πόρτας της εκκλησίας Κυνοπιαστών. 

Η πόρτα που κατασκεύασα, είναι από ξύλο ιρόκο. Ένα τροπικό είδος ξύλου που βρίσκει εφαρμογή  στη ξυλουργική υψηλού επιπέδου καθώς και στη ναυπηγική. Το ξύλο ιρόκο ευδοκιμεί σε όλη την Τροπική Αφρική.

Επίσης, θέλω να αναφερθώ στην βαθύτατη εκτίμηση που έχω στον πνευματικό μου, Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη Χρυσόστομο Κουτσούρη,  για το έργο που έχει επιτελέσει όλα αυτά τα χρόνια στην Ενορία των Κυνοπιαστών».

Πολλές ακόμη οι ανάγκες που περιμένουν

Όπως έχουμε και άλλες φορές επισημάνει, οι ανάγκες της εκκλησίας της Παναγίας, παρά τις τελευταίες παρεμβάσεις και αυτές που προηγήθηκαν, εξακολουθούν να είναι μεγάλες. 
Στην πρώτη θέση των αναγκών παραμένει η αποκατάσταση της στέγης, που έχει μεγάλα προβλήματα.

Ακολουθούν τα εξωτερικά επιχρίσματα τα οποία, όμως, είναι συνάρτηση της ανάγκης άμεσης απομάκρυνσης όλων των παραπηγμάτων που κατασκευάστηκαν κολημένα πάνω στην εκκλησία, σε άλλες βέβαια εποχές (γραφείο ενορίας και αποθήκες) αλλά εξακολουθούν και σήμερα να προσβάλλουν βάναυσα το εκκλησιαστικό μας μνημείο. 
Τό ίδιο ισχύει και με τα κλιματιστικά και τα λοιπά δίκτυα ρεύματος, νερού κλπ. που συνιστούν μια διαρκή κακοποίηση ενός μνημείου που σίγουρα αξίζει καλύτερης μεταχείρισης.

Στις φωτογραφίες που παραθέουμε, αποκαλύπτεται ανάγλυφα η κακοποίηση του κορυφαίου εκκλησιατικού μνημείου των Κυνοπιαστών.

Παραπήγματα με "γυμνούς" τσιμεντόλιθους και καρκινογόνα φύλλα αμιάντου στη στέγη (φωτο πάνω), που σήμερα δεν βάζουμε ούτε στα... κοτέτσια!
Παράθυρα αλουμίου συρόμενα με πλαστικά παραθυρόφυλλα, κολυμένα στην ανατολική όψη της εκκλησίας και σε επαφή με το ιερό που έχει στο εσωτερικό του τις καταπληκτικές αγιογραφίες τις οποίες έχουμε άλλοτε παρουσιάσει.

Στη δεξιά πλευρά του ιερού (φωτο δεξιά), ένα κλιματιστικό στον τοίχο απ' όπου βγαίνει ο σωλήνας που το συνδέει με την εσωτερική συσκευή του. Μπρος στη δροσιά που μας προσφέρει, είναι μάλλον αδιάφορα τα ζητήματα αισθητικής που δημιουργεί η απαράδεκτη τοποθέτησή τους.

Πάνω από την πλαϊνή πόρτα που κατασκεύασε και δώρισε ο άξιος κάθε επαίνου καλός Κυνοπιαστινός Βασίλης Ντολίτσας, ο σωλήνας ένός άλλου κλιματιστικού βγαίνει μέσα από την έρτα της εισόδου, τέμνοντας "χαριτωμένα" τα κάθετα κορνιζώματα της βόρειας όψης της εκκλησίας (φωτο δεξιά). 

Και δεν φτάνει αυτό.
Κάτω και στο αριστερό πλάι της νεοκατασκευασμένης πόρτας, ένας απίστευτος, σαν έντερο,  συνδυασμός εξωτερικών σωληνώσεων (φωτο κατω δεξιά), βάζουν μιαν ακόμη αρνητική πινελιά, από τις πολλές που εξακολουθούν να προσβάλλουν την εκκλησία μας, αλλά δεν είναι του παρόντος... 

Οι επισημάνσεις αυτές γίνονται για να ενισχυθούν τα αντανακλαστικά όλων μας και να συμβάλλουμε με τον τρόπο που ο καθένας μπορεί, στη σταδιακή αποκατάσταση της εκκλησίας, που έπρεπε να είναι στολίδι και καμάρι του χωριού μας. Να είναι δηλαδή, όπως την εμπνεύστηκαν και την κατασκεύασαν, σε πολύ πιό δύσκολες από τις σημερινές συνθήκες, πριν 120 χρόνια, οι πρόγονοί μας.

Λιγάκι δύσκολο για τις μέρες μας, θα μου πείτε, αλλά πρέπει να το έχουμε διαρκώς μπροστά μας. 

- Διαφωνεί κανείς;

Διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Ε.Κ. Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Κυνοπιαστινός φιλόλογος Φίλιππος Α. Παϊπέτης

Διδάκτωρ φιλοσοφίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, είναι ο Κυνοπιαστινός φιλόλογος Φίλιππος Α. Παϊπέτης, από τον περασμένο Ιούλιο, μετά από σχετική απόφαση της αρμόδιας επιτροπής της Φιλοσοφικής Σχολής, που έκρινε την διδακτορική του διατριβή.

Συγκεκριμένα, ο Δρ Φίλιππος Παϊπέτης (φωτο) παρουσίασε και υποστήριξε στις 22 Ιουλίου του 2015, την διδακτορική του διατριβή με θέμα: «Διαλεκτική και ηθική στη φιλοσοφία της ιστορίας, του Εγέλου» και η εξεταστική επιτροπή την ενέκρινε απονέμοντάς του τον βαθμό «΄Αριστα».

Ο διδακτορικός τίτλος θα απονεμηθεί επίσημα στον Κυνοπιαστινό επιστήμονα, στην αμέσως προσεχή τελετής ορκωμοσίας, στις αρχές του 2016.

Συγχαίρουμε τον Φίλιππο για την μεγάλη επιτυχία της κατάκτησης του υψηλού αυτού στόχου που έθεσε στη ζωή του και ευχόμαστε η απονομή του τίτλου του Διδάκτορα Φιλοσοφίας να τον φέρει ακόμη πιο κοντά στις επόμενες ευγενείς του φιλοδοξίες.

Να σημειωθεί ότι ο Φίλιππος Παϊπέτης γεννήθηκε μεν στην Αθήνα, αλλά είναι τακτικός επισκέπτης και κάτοικος, για μεγάλα χρονικά διαστήματα, στο πατρικό του σπίτι στους Κυνοπιάστες.

Νεανική θεατρική παράσταση με άφθονο γέλιο για "τα προικιά τση Φρόσως", στην πλατεία των Κυνοπιαστών

Έδωσε ζωή στο χωριό, πρόσφερε απλόχερα σκηνές χαράς και αφορμές για άφθονο γέλιο, αποκάλυψε κρυφά ταλέντα μεταξύ των νεαρών ερασιτεχνών ηθοποιών και απέδειξε για μια ακόμη φορά, τις δημιουργικές δυνατότητες της τοπικής κοινωνίας και στο χώρο του πολιτισμού, με τοπική ταυτότητα.

Ο λόγος για την θεατρική παράσταση με τίτλο «Το προικιό τση Φρόσως», που έγραψε ο εκπαιδευτικός Κώστας Μάμαλος, σε μια γλωσσική εκδοχή τοπικού ιδιώματος και παρουσίασε ο Ερασιτεχνικός Θίασος Νέων των Κυνοπιαστών, στην κεντρική πλατεία των Κυνοπιαστών, την Κυριακή 2 Αυγούστου 2015, πάντα με την άριστη καλλιτεχνική επιμέλεια της δασκάλας Ευτυχίας Σουρβίνου – Ανυφαντή, που είναι και η ψυχή της προσπάθειας.

Πρόκειται για την 5^η συνεχή χρονιά που ο θίασος των νέων του χωριού ανεβάζει θερινή θεατρική παράσταση, πάντα με την ακάματη, εθελοντική πρωτοβουλία της Ευτυχίας και του συζύγου της Σπύρου Ανυφαντή, ο οποίος αναλαμβάνει και διεκπεραιώνει με επιτυχία τις πολλές οργανωτικές απαιτήσεις των εκδηλώσεων.

Αυτή τη φορά η παράσταση έγινε υπό την αιγίδα της Φιλαρμονικής Κυνοπιαστών, καθώς οι πλείστοι των συντελεστών είναι μουσικοί - μέλη της, και είχε τη στήριξη της Δημοτικής Κοινότητας Κυνοπιαστών και της Ενορίας του χωριού, ενώ για μια ακόμη φορά συμμετείχε ο Πολυφωνικός Χορός Κυνοπιαστών «Γειτονία», αποδίδοντας τραγούδια του γάμου και αντίστοιχες μελωδίες με βιολί και κιθάρα.

Προηγήθηκε μικρή παιδική παράσταση με τίτλο «Ο χορός των Μπαχαρικών και ο Γάμος του Αλατιού», όπου ανέδειξαν το ταλέντο τους παιδιά του Νηπιαγωγείου και των πρώτων τάξεων του Δημοτικού.

Το κοινό που κατέκλυσε την πλατεία του χωριού - ντόπιοι και επισκέπτες – χειροκρότησε θερμά όλους τους συντελεστές των δύο παραστάσεων.

Τα ονόματα των νεαρών ηθοποιών

Στην παράσταση "Το προικιό τση Φρόσως" συμμετείχαν οι:
Όλγα  Μητσοπούλου - Πέπη (κουτσομπόλα), Μαριατίνα Σουρβίνου - Νίκολη (κουτσομπόλα), Σταύρος Πανάρετος - Μίκιος (νεαρός περαστικός), Σπύρος Κολυτάς - Τάτσης (πατέρας του Πίπη), Μάχη Σδώνα - Λένη (μάνα του Πίπη), Χρήστος Παϊπέτης - Τσάντος (πατέρας τση Φρόσως), Μαργαρίτα Σκολαρίκη (μάνα της Φρόσως) Αριστοτέλης Αρκούδης - Γεράσιμος (νοδάρος), Άδωνις Σκορδίλης - Πίπης (γαμπρός), Χριστίνα Σουρβίνου - Φρόσω (νύφη), Άννα Μαρία  Ανυφαντή - Ασημίνα (γριά από το χωριό), Μάριος Δαφνής - Γληγόρης (ο πρώην τση Φρόσως).

Στην παράσταση "Ο χορός των μπαχαρικών και ο γάμος του αλατιού" συμμετείχαν οι:
Γεωργία Ραρή - Κανέλα (αφηγήτρια), Κωνσταντίνος Σουρβίνος - Αλάτι (αφηγητής), Όλγα Κουρή - Γαρύφαλλο, Αγγελίνα Πουλημένου - Γλυκάνισο, Αλεξάνδρα Γαρδικιώτη - Πάπρικα , Αλίκη Πουλημένου - Κύμινο, Μαρία Ντολίτσα - Κρόκος Κοζάνης, Αλεξάνδρα Καββαδία - Θυμάρι, Σοφία Παπδοπούλου - Μοσχοκάρυδο, Ιωάννα Μάζη - Ρίγανη, Γιώργος Ζαμπλάκος - Πιπέρης, Νίκος Παϊπέτης - Νάτριος, Σπύρος Χονδρογιάννης - Κάλιος, Χριστίνα Παϊπέτη - Θάλασσα, Γιώργος Βλαχόπουλος - Ποσειδώνας και Σπύρος Πουλημένος - Φρουρός. 

Σημειώνεται ότι η Ευτυχία Σουρβίνου – Ανυφαντή, συνεργαζόμενη με νέους και νέες των Κυνοπιαστών και τον Π.Χ.Κ. «Γειτονία», αποδίδει κάθε χρόνο, παραμονές του Άη Γιαννιού του Λαμπατάρη, το λαϊκό δρώμενο του Κλήδονα, ενώ πέρσι παρουσίασε με εξαιρετική επιτυχία, στην κατάμεστη αίθουσα της Φιλαρμονικής, στις 25 Μαρτίου, και το μονόπρακτο «Ο Γιάννης σκλάβος» βασισμένο στο μεσαιωνικό τραγούδι της λαϊκής μας παράδοσης «Τριών μερών γαμπρός, δώδεκα χρόνους σκλάβος».

Με… βραδιά ριγανάτας, υποδέχτηκαν στους Κυνοπιάστες το «μήνα που θρέφει τους έντεκα»

Με βραδιά ριγανάτας υποδέχτηκε η διαρκώς αυξανόμενη σε αριθμό παρέα Κυνοπιαστινών, στο κέντρο του παλιού χωριού, το μήνα Αύγουστο, ο οποίος στην Κέρκυρα είναι γνωστός ως ο «μήνας που θρέφει τους έντεκα», εννοώντας ότι με τον πλούτο της παραγωγής διαφόρων προϊόντων και γενικότερα της ανάπτυξης οικονομικών δραστηριοτήτων, ήταν και είναι ικανός ο μήνας αυτός, να παράσχει τα προς το ζήν, και κατά τη διάρκεια όλων των άλλων μηνών του χρόνου.

Η ριγανάτα είναι ένα φαγητό του φτωχού χωρικού, που εγκαταλείφθηκε στους Κυνοπιάστες περί τα τέλη της 10ετίας του 1960 και γινόταν με τον εξής απλό τρόπο:

Έπαιρναν το ξερό ψωμί που τότε ήταν αδιανόητο να το πετάξουν στα σκουπίδια – το θεωρούσαν άλλωστε κάτι τέτοιο αμαρτία – και το έκοβαν κομμάτια βάζοντάς το μέσα σε ένα βαθύ πιάτο. Εκεί έριχναν νερό, λάδι και αλάτι και πάνω από το μουσκεμένο ψωμί, έριχναν τριμμένη ρίγανη, που έδινε το χαρακτήρα στη γεύση αλλά το όνομα στο φαϊ αυτό του φτωχού χωρικού. Πολλές φορές την εμπλούτιζαν με φέτες ντομάτας, κρεμμύδι, ελιές και ξύδι.

Η βραδιά όμως, της διευρυνόμενης παρέας των Κυνοπιαστινών, δεν περιορίστηκε μόνο στη ριγανάτα. Πλήθος προϊόντων της μάνας γης, όπως πιπεριές, μελιτζάνες, κολοκύθια, ντομάτα, αγγούρια, αστάκια καλαμποκιού, καρπούζια, πεπόνια τοπικής ποικιλίας κ.ά. προσφέρθηκαν από ντόπιους παραγωγούς, με πιο σημαντικό το Ντίνο Ν. Παϊπέτη.

Σημαντική ήταν και η συμβολή, με προϊόντα παραγωγής του, και του Κουραμαδίτη φίλου των Κυνοπιαστών Χρήστου Λαγκαδίτη, ιδιαίτερα με τις νόστιμες ντομάτες Βραυρώνας και με τα αρωματικά του πεπόνια, από τα οποία ο σπόρος κρατήθηκε από ενδιαφερόμενους για αναπαραγωγή τον επόμενο χρόνο.

Το τραπέζι, που έγινε και υπό το φως και την επίδραση της πανσελήνου (της 2^ης του Ιουλίου) εμπλουτίστηκε και με διάφορα τυριά και κοτόπουλα σούβλας, ενώ έρρεε άφθονο το ντόπιο άσπρο δροσερό κρασί, παραγωγής των αδελφών Αρκούδη αλλά και η μπύρα για όσους την προτιμούσαν.

Εκτός όμως από τα επιδόρπια της μάνας γης, εξαιρετικά γλυκίσματα έφεραν και πρόσφεραν στην παρέα, οι ζαχαροπλάστες – μέλη της, Σταμάτης Γαρδικιώτης και Σπύρος Τσαγκαρόπουλος.

Κι επειδή μια τέτοια βραδιά δεν θα μπορούσε να γίνει με τρόπο αυτόματο, πρέπει να αναφερθεί ότι γι’ αυτήν εργάστηκαν ο Γιώργος και ο Μάκης στο γενικό συντονισμό, ο Ντίνος και ο Κώστας στο τηγάνισμα στη φουφού, ο Μάκης, ο Γιάννης, ο Προκόπης, ο Λευτέρης, ο Αντώνης, ο Στέφανος και ο Μιχάλης στον εφοδιασμό.

Η πρωτότυπη και όμορφη αυτή βραδιά, έκλεισε καθώς η παρέα των είκοσι (20) έγινε των «25» και αργότερα των «35», με μελωδικά τραγούδια όπου πρωταγωνιστές ήταν ο Γιώργος Χονδρογιάννης – Μπεζερής και ο Γιώργος Ανυφαντής.

Πάντα τέτοια! Και του χρόνου…

Βελτιωτικές παρεμβάσεις στο ναό της Υ.Θ. Ελεούσας Κυνοπιαστών

Ένα ακόμη βήμα βελτιωτικών παρεμβάσεων στην εκκλησία της Παναγίας (Υ.Θ. Ελεούσας) των Κυνοπιαστών, γίνεται αυτές τις μέρες και ενόψει της μεγάλης γιορτής του 15Αύγουστου, με φροντίδα της τοπικής Ενορίας.

Συγκεκριμένα, δύο τεχνίτες - ξυλουργοί των Κυνοπιαστών, ο Βασίλης Ντολίτσας και ο Χρήστος Σουρβίνος, αντικαθιστούν με νέα ξύλινα, τα τέσσερα φθαρμένα παράθυρα της πρόσοψης του ναού (φωτό), ενώ στις επόμενες μέρες θ' αντικαταστήσουν και την πλαϊνή, προς το βορρά, πύλη.

Οι παρεμβάσεις αυτές έρχονται σε συνέχεια της, προ τριετίας, αντικατάστασης της παλιάς (πάνω από 100 χρονών) περίτεχνης κεντρικής πύλης της εκκλησίας, με νέα όμοια, εξαιρετικής τέχνης, από τους επίσης ντόπιους τεχνίτες, αδελφούς Χαρίλαο και Σπύρο Πουλημένο.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι μέσα στις προθέσεις του Συμβουλίου της Ενορίας είναι και η συνολική αποκατάσταση των όψεων της εκκλησίας, που παρουσίαζουν έντονα σημάδια φθοράς από το χρόνο, αρχής γενομένης από την πρόσοψη στην δυτική πλευρά του.

Οι εν λόγω εργασίες επαναφέρουν στο προσκήνιο τα παλαιότερα σχέδια της Ενορίας για συνολική αποκατάσταση του ναού, που περιλάμβανε επίσης, την ανακατασκευή της στέγης, την κατεδάφιση των πρόσθετων κτισμάτων – παραπηγμάτων (κατασκευής της 10ετίας του 1960 – αρχές 10ετίας 1970), στην ανατολική πλευρά της, την υπογειοποίηση των καλωδίων, την κατάλληλη επανατοποθέτηση των κλιματιστικών και την συνολική διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου.

Η υλοποίηση των σχεδίων αυτών είχε, προ ετών, επιχειρηθεί ανεπιτυχώς να γίνει μέσω ευρωπαϊκών προγραμμάτων, δεδομένου του μνημειακού χαρακτήρα του ναού, κάτι που μπορεί να επαναληφθεί τώρα, με κατάλληλους και αποτελεσματικούς χειρισμούς, όπως έχει γίνει με πολλές άλλες εκκλησίες της Κέρκυρας.

Σε αντίθετη περίπτωση, είναι ανάγκη να αξιοποιηθεί κάθε διάθεση προσφοράς από τους λίγους ενορίτες ή φίλους της Ενορίας, που έχουν, σ’ αυτή τη δύσκολη εποχή, την οικονομική δυνατότητα συνδρομής.

Να σημειωθεί ότι με ιδιωτική συνδρομή αντικαταστάθηκε η κεντρική πύλη και έγινε ένα σημαντικό μέρος της αποκατάστασης των αγιογραφιών της κόγχης του Ιερού της εκκλησίας, ενώ ήδη γίνεται λόγος για συνδρομή μέω της οποίας θ΄αντικατασταθούν και τα παράθυρα των πλαϊνών όψεών της (προς βορρά και προς νότο).

΄Ασχετα πλην... διδακτικά

Ανέκδοτα με τον Α. Λασκαράτο 

Στη γιορτή του Αγίου Ανδρέα, ένας γείτονάς του σατιρικού ποιητή Ανδρέα Λασκαράτου, στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς, για να τον ειρωνευτεί, του έστειλε με την υπηρέτριά του, ως δώρο, ένα καλάθι γεμάτο κέρατα κριαριού, που πάνω είχε την επιγραφή «Στη γιορτή σου».

Βλέποντας αυτό ο Λασκαράτος, βγαίνει έξω στον κήπο του και κόβει τα ωραιότερα άνθη και τα βάζει μέσα στο ίδιο καλάθι με την επιγραφή «Ό,τι διαθέτει ο καθένας σε αφθονία, δωρίζει» και τα δίνει στην υπηρέτρια λέγοντας: 
«Δώσε αυτά κόρη μου στον κύριό σου».

* * *

Κατ’ αντιστοιχίαν, σ' εκείνους που έχουν στην καρδιά τους – ίσως άθελά τους - αντί αγάπης, περισσεύματα μίσους και κακίας, ενίοτε δε, μετά χολής μεμιγμένα (ακαταμάχητος συνδυασμός), εκδηλωνόμενα στις μέρες μας, άλλοτε με βλοσυρό κοίταγμα στα ντουβάρια αντί στα μάτια "ενοχλητικών" για τις απόψεις τους συνανθρώπων των καθημερινών μας συναντήσεων και άλλοτε με χαιρετισμούς που δύσκολα διακρίνει κανείς αν είναι ευχές ή κατάρες, η απάντηση (όχι προσχηματική και υποκριτική) πρέπει να είναι αταλάντευτα μία:
Ένα… «καλάθι» γεμάτο ευχές από καρδιάς, με χαμόγελο και καλοσύνη.

«'Εγώ δὲ λέγω ὑμῖν, ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν» (Ματθ. ε´, 38, 39, 44).», είχε προτρέψει ο Χριστός, στην επί του όρους ομιλία του, όπως μας υπενθυμίζουν συχνά αυτοί που ετάχθηκαν με αφοσίωση να τον υπηρετούν...

* * *

Ό

ταν ο επίσκοπος αφόρισε τον ατίθασο Ανδρέα Λασκαράτο, στα 1856, κάποιος πήγε να τον επισκεφθεί για να του το αναγγείλει.

«Τα έμαθες σιορ Ανδρέα, ο επίσκοπος σε αφόρισε» (για την οξεία κριτική που ασκούσε στην εκκλησιαστική διοίκηση του τόπου του).

Και τότε ο Λασκαράτος του απαντά:

«Ευχαριστώ τον επίσκοπο για τον αφορισμό, αλλά θα τον παρακαλούσα πολύ να μου αφορίσει και τα παπούτσια των παιδιών μου, για να μη λιώσουνε οι σόλες τους και υποβάλλομαι σε έξοδα».



Ποιος ήταν ο Ανδρέας Λασκαράτος

Ο Ανδρέας Λασκαράτος γεννήθηκε το 1811 στο Ληξούρι σε μία περίοδο που τα Επτάνησα περνούσαν από τη γαλλική στην αγγλική προστασία. Από τη φύση του ήταν ένα σπινθηροβόλο πνεύμα, άνθρωπος ιδιαίτερα ανήσυχος, έξυπνος και ετοιμόλογος. Υπήρξε έντονα σατιρικός και αμετακίνητος στις απόψεις του, παραδίδοντας έργα που έρχονται σε σύγκρουση με τις αντιλήψεις της εποχής του. Το γεγονός ότι δε δίσταζε να εκφράζει ελεύθερα και ανεπηρέαστα τις απόψεις του στηλιτεύοντας την υποκρισία, αποτέλεσε την κύρια αιτία για τη φυλάκιση, τους διωγμούς και τους αφορισμούς που υπέστη κυρίως από την εκκλησία αλλα και από τους διάφορους θιγόμενους της εποχής του.
Έζησε ολόκληρη τη διαδικασία της Ενωσης με την Ελλάδα, και μάλιστα αγωνίστηκε σκληρά με την πέννα του ενάντια στα πιστεύω των ριζοσπαστών για άνευ όρων παράδοση των Ιονίων Νήσων στην Ελλάδα. Διέμεινε κατά τη διάρκεια των διωγμών του ανά περιόδους στην Κέρκυρα, τη Ζάκυνθο και το Λονδίνο, ενώ τα τελευταία του χρόνια βρέθηκε στο Αργοστόλι.
Σπούδασε νομικά στο Παρίσι, όμως το επάγγελμα του νομικού το εξάσκησε μόνο όταν είχε οικονομική ανάγκη. Υπήρξε μαθητής του Ανδρέα Κάλβου, ενώ γνώρισε και τον Διονύσιο Σολωμό, κάτι που ασφαλώς επηρέασε την μετέπειτα πορεία του. Ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, την ποίηση, ενώ είναι πιο γνωστός ως λιβελογράφος. Ήταν παντρεμένος με την Πηνελόπη Κοργιαλένειου, από γνωστή και εύπορη οικογένεια του νησιού, με την οποία απέκτησε δύο γιους και εφτά κόρες.
Εξέδωσε αρκετές σατιρικές εφημερίδες όπως ο «Λύχνος», καυτηριάζοντας αδιακρίτως την ανηθικότητα, την αδικία, την υποκρισία ηγετικών προσώπων της εποχής, ενώ πολέμησε σκληρά τις θρησκευτικές προλήψεις και δοξασίες, κυρίως δε την αυθαιρεσία της θρησκευτικής αρχής.
Στις 2 Μαρτίου 1856, ο μητροπολίτης Κεφαλλονιάς Σπυρίδωνας Κοντομίχαλος, στην αγγλοκρατούμενη τότε Κεφαλονιά, αφορίζει τον Ανδρέα Λασκαράτο λόγω του βιβλίου του «Τα μυστήρια της Κεφαλονιάς». Ο αφορισμός είχε προαποφασιστεί και συνταχτεί νωρίτερα (φέρει την ημερομηνία 16 Φεβρουαρίου 1856). Ο Λασκαράτος καταφεύγει κυνηγημένος στη Ζάκυνθο, αλλά στις 16 Μαρτίου 1856 αφορίζεται και εκεί, από τον μητροπολίτη της, Νικόλαο Κοκκίνη.